Wiedziałem, że po otwarciu tych czerwonych drzwi moje życie legnie w gruzach.
Tak, to brzmi melodramatycznie i złowieszczo, a ja nie jestem skłonny do jednego czy drugiego, i to prawda, że te czerwone drzwi wcale nie wyglądały groźnie. W istocie były zupełnie zwyczajne, drewniane i cztero – płycinowe, takie, jakie widuje się na frontach trzech z każdych czterech podmiejskich domów, z wyblakłą farbą, nieużywaną już przez nikogo kołatką na wysokości piersi oraz klamką z imitacji mosiądzu. Jednak kiedy się do nich zbliżałem, w blasku odległej latarni ledwo oświetlającym mi drogę, to ciemne przejście było niczym paszcza gotowa połknąć mnie całego, i nie mogłem odpędzić złych przeczuć. Każdy kolejny krok wymagał ogromnego wysiłku, jakbym szedł nie po lekko popękanym chodniku, lecz po jeszcze niezastygłym cemencie. Moje ciało słało wszystkie klasyczne sygnały zagrożenia. Ciarki przebiegające po plecach? Owszem. Włosy stające dęba? Tak. Swędzenie nasady karku? Było. Mrowienie skóry na głowie? Jak najbardziej. Okna domu były ciemne, w żadnym nie paliło się światło. Chynna uprzedziła mnie, że tak będzie. To miejsce nie wiadomo dlaczego wydawało się trochę zbyt sztampowe, zbyt niepozorne. To z jakiegoś powodu mnie niepokoiło. Ponadto dom stał na samym końcu ślepej uliczki, nieco odosobniony, i majaczył w ciemności, jakby chciał odpędzić intruzów.
Nie podobał mi się. Nie podobało mi się to wszystko, ale tym się zajmuję. Kiedy zadzwoniła Chynna, właśnie zakończył się mecz drużyny koszykówki Newark Biddy, czwartoklasistów ze śródmieścia, której byłem trenerem. Drużyna, która składała się z dzieci, tak jak ja wychowywanych w rodzinach zastępczych (nazwaliśmy się NoRents, co jest skrótem od No Parents  1 i przejawem wisielczego humoru), zdołała w ciągu dwóch ostatnich minut stracić sześciopunktową przewagę. Na boisku tak samo jak w życiu NoRents nie radzą sobie pod presją. Chynna zadzwoniła, kiedy zbierałem moich młodych koszykarzy na pomeczową przemowę, w której zazwyczaj przekazywałem im takie budujące i wnikliwe uwagi, jak: „Daliście z siebie wszystko”, „Załatwimy ich następnym razem” lub „Nie zapomnijcie, że gramy w następny czwartek”, i zawsze kończącą się hasłem „Zwarci”, po którym następuje chóralny odzew „W obronie!”, zapewne wybrany dlatego, że w ogóle nam to nie wychodzi.

czytaj więcej, pobierz całość ebooka

Rebeka Bloomwood wie o tym doskonale, bo Rebeka Bloomood wie wszystko o zakupach. Można powiedzieć, że jest chora na robienie zakupów, najchętniej w markowych sklepach. A ponieważ jest skromną dziennikarką o umiarkowanych dochodach, więc na koncie ma nieustanny debet. Zmusza to ją do wymyślania niestworzonych historyjek, którymi tłumaczy w bankach  opóźnienia w spłacie kredytów. Rebeka wie, że w ten sposób wpędza się w ślepą uliczkę. I oto nagle przedziwnym zrządzeniem losu staje się nieomal gwiazdą telewizyjną. Czy sprosta nowym, nieoczekiwanym wyzwaniom?

Dobrze już, dobrze. Nie panikujmy. Przecież to tylko rachunek za zakupy opłacone kartą VISA. Jeden gówniany świstek papieru z kupą cyferek, a ile krwi potrafi napsuć człowiekowi! Wyjrzałam z okna mojego biura wychodzącego na Oxford Street, którą akurat przejeżdżał autobus. Zmusiłam się do otwarcia białej koperty leżącej na zagraconym biurku, wmawiając sobie kolejny raz, że to przecież tylko jakiś durmy świstek papieru. Nie byłam głupia i dobrze wiedziałam, ile może wynosić taki rachunek… No, powiedzmy, z grubsza wiedziałam. Mogli mnie skasować na jakieś dwieście funtów. Ewentualnie trzysta… tak, pewnie to będzie trzysta. Góra trzysta pięćdziesiąt!

Jakby nigdy nic, przymknęłam oczy i zaczęłam w myśli podliczać ostatnie wydatki. A więc ten kostium, który kupiłam w Jigsaw… Obiad z Zuzą u Quaglina… No i ten cudowny dywanik w czerwono-żółty deseń! Prawdę mówiąc, sam tylko dywanik kosztował dwieście funtów, ale był wart tę sumę. Wszyscy się nim zachwycali, a już na pewno Zuza. No, a ten kostium w Jigsaw kupiłam na wyprzedaży, czyli o trzydzieści procent taniej. Czyli właściwie na nim zaoszczędziłam! Otworzyłam oczy i sięgnęłam po rachunek, ale w tym momencie przypomniałam sobie o nowych soczewkach kontaktowych. Kosztowały dziewięćdziesiąt pięć funtów, kupę szmalu, lecz przecież musiałam je mieć. Mam poruszać się po omacku, czy co? Do tego jednak potrzebne były płyny, zgrabny futeralik i niealergizujący tusz do powiek. Ile to może być razem… czterysta?

Wyznania zakupoholiczki e-book

Autor: Sophie Kinsella

Z Watykanu do Sewilli wyrusza agent specjalny w sutannie, ksiądz Lorenzo Quart. Zanim wyświetli zagadkę tajemniczych śmierci, pozna jedno z najcudowniejszych miast świata, pozna jego niezwykły folklor uliczny, pozna kilka fascynujących kobiet, wreszcie pozna smak dylematów, przed którymi stoi współczesne chrześcijaństwo na przełomie tysiącleci.

Arturo Perez-Reverte

Informatyczny pirat wdarł się do centralnego systemu Watykanu jedenaście minut przed północą. Trzydzieści pięć sekund później w jednym z komputerów podłączonych do głównej sieci uruchomił się alarm. Było to zaledwie mignięcie na ekranie, oznaczające automatyczne włączenie się systemu zabezpieczeń w reakcji na wtargnięcie kogoś z zewnątrz. Następnie w rogu ekranu pojawiły się litery HK i dyżurny funkcjonariusz, jezuita, który właśnie zajmował się wprowadzaniem danych dotyczących ostatniego spisu powszechnego w państwie papieskim, podniósł słuchawkę telefonu, by powiadomić szefa obsługi.

– Mamy hakera – zgłosił.

Zapinając sutannę, ojciec Ignacio Arregui, też jezuita, wyszedł na korytarz i przeszedł pięćdziesiąt metrów, dzielących go od sali komputerowej. Był chudy i kościsty, w mroku pod freskami jego buty głośno skrzypiały. Po drodze wyjrzał przez okno, w kierunku pustej Via della Tipografia i ciemnej fasady pałacu belwederskiego, mamrocząc pod nosem. Powodem złego humoru było bardziej wyrwanie go z drzemki niż wtargnięcie do systemu nieproszonego gościa. Takie wizyty zdarzały się często i zazwyczaj były zupełnie nieszkodliwe, ograniczały się do złamania obwodów bezpieczeństwa zewnętrznego, zostawały po nich drobne ślady obecności: błahe wiadomości lub niegroźne wirusy. Informatyczni piraci – w żargonie technicznym hakerzy – lubią, by wiedziano, że złożyli wizytę. Najczęściej byli to młodzi chłopcy, uwielbiający podróże w przestrzeni wirtualnej, myszkowanie po obcych systemach w poszukiwaniu coraz trudniejszych wyzwań. Dla uzależnionych od komputera, chorych na najnowsze technologie spróbowanie szczęścia w Chase Manhattan Bank, Pentagonie czy Watykanie stanowi podniecającą przygodę.

Dyżurnym funkcjonariuszem był ojciec Cooey, irlandzki jezuita w okularach, młody i gruby. Z przejęciem uniósł brwi, pochylony nad klawiaturą komputera, śledząc kolejne kroki pirata. Kiedy ojciec Arregui zbliżył się, dostrzegł w jego oczach ulgę. Lampka do pracy oświetlała dolną część jego twarzy.

– Bardzo się cieszę, że ojciec jest tu ze mną.

Przełożony stanął obok, opierając dłonie na pulpicie w kręgu światła i uważnie wpatrywał się w ekran, na którym mrugały niebieskie i czerwone ikonki. System automatycznego poszukiwania utrzymywał stały kontakt z sygnałem intruza.

– Czy to coś poważnego?

– Możliwe.

Tylko raz w ostatnich latach zdarzyło się coś poważnego, kiedy pewnemu piratowi udało się wprowadzić wirusa do sieci Watykanu. Wirusy to programy rozmnażające się w systemie aż do jego całkowitej blokady, a w tym przypadku czyszczenie sieci i naprawa strat kosztowała przeszło pół miliona dolarów. Zidentyfikowany, po długich i skomplikowanych poszukiwaniach, pirat okazał się szesnastolatkiem mieszkającym w jednej z wiosek na holenderskim wybrzeżu. Inne poważniejsze próby wprowadzenia wirusa czy programu-zabójcy zostały udaremnione zaraz na starcie – były to sprawki między innymi pewnego młodego mormona z Salt Lake City, integrystycznego stowarzyszenia islamskiego z siedzibą w Stambule, to znów jakiegoś szalonego księdza, przeciwnika celibatu, który nocami wyżywał się na komputerze w domu wariatów, dokąd trafił. Ów francuski ksiądz trzymał ich w szachu przez półtora miesiąca i został unieszkodliwiony dopiero, gdy zaraził czterdzieści dwa archiwa wirusem, który blokował ekrany, wypisując na nich przekleństwa po łacinie.

Ojciec Arregui wskazał palcem migający na czerwono kursor.

– Czy to nasz haker?

– Tak.

– Jak go ojciec nazwał?

Każdemu piratowi nadawano imię, żeby go zidentyfikować i rozpracować; było wśród nich wielu starych znajomych. Ojciec Cooey wskazał linię w prawym dolnym rogu ekranu:

– Nieszpory, jak na razie. To pierwsze, co mi wpadło do głowy.

Z ekranu zniknęły pewne pliki i pojawiły się inne. Cooey przyjrzał się im z uwagą, następnie przesunął myszą kursor na jeden z nich i dwukrotnie kliknął. Teraz, kiedy miał przy sobie przełożonego, na którego mógł zrzucić odpowiedzialność, jego zachowanie było zupełnie inne – spokojniejsze i bardziej wyczekujące. Dla informatycznego weterana, a młody ksiądz nim był, pojawienie się pirata zawsze stanowi zawodowe wyzwanie.

– Jest tam od dziesięciu minut – powiedział, i ojcu Arregui wydało się, że usłyszał echo skrywanego podziwu w jego głosie. – Na początku jedynie poszukiwał właściwego wejścia. I nagle dostał się do środka. Musiał znać drogę, na pewno wcześniej już nas odwiedzał.

– Jakie ma zamiary?

Cooey wzruszył ramionami.

– Tego nie wiem. Ale pracuje sprawnie i szybko, ma potrójny system omijania naszej ochrony: najpierw próbuje prostych kombinacji nazw znanych użytkowników, a następnie haseł z naszego słownika i z listy 432 odpowiedzi – mówiąc to, młody jezuita lekko wykrzywił wargi, jakby starał się zetrzeć z nich uśmiech, całkowicie nie na miejscu. – Teraz poszukuje wejścia do INMAVATU.

Zaniepokojony ojciec Arregui zastukał paznokciami w jeden z poradników technicznych, jakimi był zasłany stół. INMAVAT to zastrzeżona lista wysokich urzędników kurii watykańskiej. Można się do niej dostać jedynie za pomocą tajnego osobistego hasła.

– Może spróbujemy użyć skanera śledzenia? – doradził.

Cooey wskazał brodą na ekran monitora stojącego na sąsiednim stole. Już o tym pomyślałem, znaczył gest. Połączony z policją i watykańską siecią telefoniczną, system ten rejestrował wszystkie dane związane z sygnałem użytkownika; zawierał nawet zasadzkę na hakerów, ciąg meandrycznych połączeń, w których sidłach zatrzymany intruz pozostawiał ślady umożliwiające jego zlokalizowanie i identyfikację.

– Niewiele tym osiągniemy – ocenił Cooey po chwili. – Nieszpory zamaskował swoje wejście do systemu, skacząc po różnych sieciach telefonicznych. Ilekroć przepina się z jednej do drugiej, musimy iść za śladem aż do centrali… Musiałby zostać na dłużej, żebyśmy cokolwiek osiągnęli. Jeśli zechce nam wyrządzić szkodę, zrobi to.

– Czego innego może chcieć?

– Nie wiem. – Wraz ciekawości i rozbawienia znów zaczął rysować się na ustach młodego księdza, znikając natychmiast, gdy tylko podnosił głowę. – Czasem wystarcza im, że się porozglądają albo zostawią wiadomość. Był tu kapitan Zap czy coś takiego – przerwał, wpatrując się w monitor. – Choć ten zadał sobie zbyt wiele trudu, żeby mogło chodzić o zwykłą przechadzkę.

Ojciec Arregui przytaknął głową dwukrotnie, pochłonięty śledzeniem kursora na ekranie. Po czym, jakby wracając do rzeczywistości, spojrzał na telefon oświetlony przez lampkę i wyciągnął rękę w kierunku słuchawki; jednak zatrzymał się w pół gestu.

– Sądzi ksiądz, że uda mu się wejść do INMAVATU?

Cooey wskazał na ekran swojego komputera.

– Właśnie to zrobił.

– Święte nieba!

Teraz czerwony kursor, migając z niezwykłą szybkością, biegł wzdłuż długiego ciągu plików przemykających po ekranie.

– Dobry jest – powiedział Cooey, już nie ukrywając podziwu. – Niech mi Bóg wybaczy, ale ten haker jest naprawdę dobry – przerwał i uśmiechnął się. – Diabelnie dobry.

Zapomniał o klawiaturze i z łokciami na stole wpatrywał się w ekran. Pełna lista użytkowników z zastrzeżonym wstępem stała przed jego oczyma: osiemdziesięciu czterech kardynałów i najwyższych funkcjonariuszy, przy każdym jego osobiste hasło. Kursor przebiegł listę dwukrotnie z góry na dół, a potem na mgnienie oka zatrzymał się na linii oznaczonej V01A.

– Niech go! – mruknął ojciec Arregui.

Plik dziennika wskazywał na stopniowe powiększanie się wewnętrznej pamięci, co znaczyło, że intruz złamał hasło zabezpieczające i przekazywał piracką wiadomość do adresata.

– Kto to jest V01A? – spytał Cooey.

Odpowiedzi nie uzyskał natychmiast. Ojciec Arregui rozpiął okrągły kołnierzyk sutanny, przejechał dłonią po karku i z niedowierzaniem znów spojrzał na ekran monitora. Następnie bardzo powoli podniósł słuchawkę i po chwili wahania wykręcił numer pogotowia sekretariatu Pałacu Apostolskiego. Siedmiokrotnie rozbrzmiał sygnał, zanim jakiś głos odpowiedział po włosku. Ojciec Arregui odchrząknął i powiadomił, że nieproszony gość dostał się do osobistego komputera Ojca Świętego . . .

Polecam dziś interesujący romans Susan King dla ludzi chcących się zrelaksować po stresującym dniu, można szczególnie polecić kobietom kochającym romanse i ludziom lubiącym wszelkiego rodzaju historie miłosne.

Ta romantyczna historia ma miejsce w danej Szkocji opowiada dzieje kobiety, która jako najmłodsza z dzieci pastora po śmierci matki została przeznaczona do opieki nad ojcem i do pozostania w staropanieństwie. Kobieta pogodziła się ze swym losem i życiem pod wspólnym dachem z ojcem i jego zawistną siostrą, całą swoją energię i pasję przelewając w miłość do okolicznych gór i dawnych celtyckich pieśni. Wspomaga przy tym brata, który potajemnie sprowadza wypędzonych przez hrabiego górali z okolicznych gór.

Okazuje się jednak, ze los bywa przewrotny, wracając z jednej ze swoich górskich wycieczek nagle zaczyna się straszna zawieja i zadymka śnieżna, a ona spotyka na swej drodze na wpół zamarzniętego mężczyznę. Sama ledwo idąc decyduje się pomóc nieznajomemu i na wpółżywa zaciąga go do opuszczonej górskiej chaty, żeby tam przeczekać nawałnicę. Nie wie, że to jest młody hrabia Kildonan, który wrócił w rodzinne strony po śmierci starego hrabiego. Młody hrabia chce sprzedać bądź wynająć zamek, aby móc regulować swe zobowiązania finansowe. Dziewczyna robi wszystko, aby młody hrabia doczekał rana, poświęcając swoje zdrowie i siły. Młody hrabia bojąc się reakcji dziewczyny, gdyby się dowiedziała kim jest nie przyznaje się do swego pochodzenia (gdyż stary hrabia wsławił się w okolicy niezbyt pochlebnymi działaniami i był znienawidzony przez okoliczną ludność). Jednak młodych pcha ku sobie jakaś nieodgadniona siła i mimo iż oboje wiedzą, iż nie powinni tego robić wśród burzy śnieżnej, niepewności jutra dochodzi do zbliżenia między nimi. Sami nie wiedzą co dalej z tym począć, a tu niespodziewanie nad ranem odnajdują ich pastor – ojciec dziewczyny, jej brat i miejscowy lekarz. Ich strój, wygląd i zachowanie jednoznacznie wskazują co się wcześniej działo w pasterskiej chacie. Jeśli chcecie się przekonać: czy możliwy jest związek bogatego hrabiego z ubogą szlachcianką ? Czy bogaty hrabia pod naciskiem pastora i jego siostry zdecyduje się na szybki ślub ? Czy zamek przejdzie w obce ręce ?

Oprócz przewodniego motywu miłosnego, znajdziecie także wątek niespełnionych marzeń i ambicji oraz żądzy pieniądza i władzy za wszelką cenę, nawet za cenę życia i śmierci innych osób. Przy okazji odkryte zostaną wstydliwe tajemnice hrabiego i jego rodziny. Dla niecierpliwych dodam, iż jak to w bajkach dla dorosłych bywa, zwycięża dobro, a dobrzy żyją długo i szczęśliwie.

Bardzo ciekawa pozycja  autora Peter’a James’a, dla ludzi lubiących kryminały, z wartką akcją, ciekawą fabułą.Oczywiście znajdziemy tam także wątek miłosny, początkowo przeplatający się z wątkiem głównym, a momentami wychodzi na prowadzenie. Przedstawia ciekawy dylemat mężczyzny, który nie wie, co ma wybrać piękną, mądrą kobietę tu i teraz, czy widmo żony, która zniknęła 10 lat wcześniej.

 Ginie kobieta, żona bogatego przedsiębiorcy, poszlaki wskazują na męża. Mąż jest w szoku, okazuje się, że wkrótce w podobnych okolicznościach ginie młoda dziewczyna, z którą łączyła go bliska znajomość. Policja po przeprowadzeniu badań i analiz oraz pobraniu materiału genetycznego od męża dochodzi do wniosku, iż mimo jego zapewnień, obie ofiary współżyły krótko przed śmiercią z podejrzanym. On jest w szoku, nie przyznaje się, ale mimo to zostaje aresztowany, co jest dla niego koszmarnym przeżyciem. Wyobraź sobie: zamożny mężczyzna, szanowany właściciel firmy, uznany za jednego z najbogatszych w regionie, zostaje aresztowany, pozbawiony ubrania, godności, zabrane zostają mu nawet okulary. Jest sam z możliwością wykonania tylko jednego telefonu. Czy uda mu się wyjść z opresji ?

Jednak policja zbierając dowody odkrywa pewne nieścisłości, czy jest możliwe iż dwie osoby mają ten sam kod DNA ? Jak to możliwe, ze ta sama osoba była w tym samym czasie zarejestrowane przez dwie bardzo odległe od siebie kamery. Detektyw prowadzący śledztwo zbliża się do prawdy, ale okazuje się, że system mający pomagać adoptowanym dzieciom zachować anonimowość nie pozwala na ujawnienie prawdy. Czy prawda ujrzy światło dzienne? Jeśli chcesz się dowiedzieć co się naprawdę wydarzyło i czy może istnieć dwoje lub więcej osób o równym kodzie DNA koniecznie przeczytaj tę książkę.

Violetta Villas była jak malowany ptak, nie pasowała do szarzyzny czasów PRL-u. W latach 60.- 80. stała się jedną z muzycznych ikon, towarem eksportowym. Krytykowana w Polsce za styl i ekstrawagancje, za granicą przyjmowana była entuzjastycznie zarówno przez publiczność, jak i krytykę. Zachwycano się jej głosem. Pisano, że jest białym krukiem wokalistyki. Śpiewała w duetach z Barbarą Streisand, Paulem Anką, Frankiem Sinatrą, Charlesem Aznavourem, grała w filmach i musicalach. Występowała w paryskiej Olimpii i nowojorskim Carneggie Hall, przez kilka sezonów była gwiazdą rewii Casino de Paris w Las Vegas. Życie wielkiej gwiazdy polskiej sceny, która zrobiła wszystko, by o niej zapomniano opisano w formie reportażu w tym e-booku.

PROLOG

Scena jest pusta. Stara kobieta siedzi w fotelu. Po prawej stronie, w głębi, pianista patrzy na każdy ruch jej warg. Ubrana w długie włosy, kapelusz, na biało, jak komunijne dziecko, słyszy już tylko na prawe ucho.
– Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i niepokalane serce Marii, witam – mówi do mikrofonu, a publiczność wstaje. I bije brawo. Czekała na nią dwie godziny. Mimo to stara kobieta nie wyszła uczesana, jak dawniej, w kaskadę loków. Włosy spływają po jej ramionach prosto i bezładnie.
– Jakby mi coś nie wyszło, proszę o wybaczenie, troszkę się zaziębiłam… Różnie to bywa w takim wieku.
Brawa. Uśmiechy.
– Przywitam państwa piosenką… (waha się – pianista podszeptuje). A tak. Szczęście. Wszystkich całuję w samo serce.
Stara kobieta powtarza refren bez końca, jak litanię. Jej niegdyś wielki głos nie daje już rady wznieść się wysoko. Z trudem też opada w dół. W Pocałunku ognia wokalizy łapią fałsz. Kobieta sepleni. Nie ma połowy dolnych zębów.
– Bardzo wszystkich serdecznie witam i chciałabym przeprosić za moje spóźnienie i za to, jak mi coś nie wyjdzie, bo się zaziębiłam trochę… To proszę mi przebaczyć.
Owacje.
– Kocham was, kocham, kocham!
Mamo, nie myśl, że się skarżę, żal mi tylko marzeń, dziecięcych dni, moich dni.
Pianista idzie za starą kobietą jak lokaj z tacą szampana: krok w krok, czujnie, na palcach. Bo ona zapomina słów. Nie czuje rytmu. Publiczność płacze.
Brawo! Brawo!
– To znaczy, że trochę mnie lubicie. Całuję was w samo serce… Co wam zaśpiewać? Oczy czornyje? Nie mam sukienki.
Plotkują przeróżnie, że w głowie mam próżnię, złe gesty, źle mówię, no różnie.
Publiczność śpiewa razem z nią.
W końcu stara kobieta próbuje wstać. Podbiegają organizatorzy. Biorą ją pod ręce.
– Starość nie radość – próbuje żartować.
Ołowianym krokiem wychodzi za kulisy.
– Jestem zmęczona. Nie będę więcej śpiewać. Chcę do domu.
– Ale chcieliśmy wręczyć pani Glorię Artis!
– W takim razie wyjdę jeszcze raz.
Wraca.
– Pani Violetta zmieniła zdanie. Nie będzie się przebierać.
Organizatorzy sadzają ją z powrotem w fotelu. Korowód nagród.
Srebrny medal Gloria Artis dla zasłużonych kulturze.
Potem statuetka od Stowarzyszenia Artystów Wykonawców. Za pół wieku na scenie:
– To nie jest nagroda za sukcesy. Za wielkie zdobycze estradowe, za wszystkie glorie, które nas spotykają ze strony publiczności. To jest nagroda za lata pracy artystycznej, które wymagają wyrzeczeń i poświęceń. I za to, że wybrała pani taką niełatwą drogę – mówi, wręczając posążek, Aleksander Nowacki, przedstawiciel zarządu.
– Chciałam powiedzieć, że stowarzyszenie, w którego imieniu przyjechaliśmy, liczy około półtora tysiąca wykonawców. Największe nazwiska w Polsce, w tym również pani Violetty Villas, która jest członkiem tego stowarzyszenia.
Ewa Śnieżanka jeszcze nie wie, że Violetta jej nie poznaje.
Publiczność wstaje z miejsc. Sto lat! Sto lat! Kamery zaglądają artystce w twarz. Przepychają się na scenie. Wcześniej, po piorunochronie, wchodziły w okna garderoby. Wydrzeć resztki jej legendy.
Organizatorka (w przesadnie wieczorowej sukni):
– A teraz niespodzianka od kieleckiego biznesmena!
Na scenę wjeżdża wielki tort. W tle melodia Strangers in the night. Mężczyzna wręcza Violetcie długi nóż.
– Proszę kroić.
Próbuje. Wciąż siedząc w fotelu. Kładzie nóż na szczycie tortu.
– Ale ja nie dam rady, proszę pana.
Nie szkodzi. Mężczyzna bierze jej dłoń, ubraną w białą rękawiczkę, i prowadzi nóż. Po chwili podchodzi nieduża dziewczynka. Wręcza dyplom honorowego śpiewaka od Muzeum Polskiej Piosenki w Opolu. Violetta patrzy na nią przezroczyście. Musi jeszcze zaśpiewać finał.
Ever since that night we’ve been together,
Lovers at first sight, in love forever
It turned out so right
For strangers in the night…
– Niech was Bóg błogosławi. I wasze domy, i wasze drogi, i wszystkie wasze sprawy.
Organizatorka:
– Proszę państwa, finał został przyspieszony na prośbę naszej wielkiej artystki… A teraz proszę o przekazywanie upominków na scenę dla pani Violetty Villas do dwóch rycerzyków. Oni będą je odbierać.
Nikt nie podchodzi do artystki bliżej niż na schody prowadzące na scenę. Ochrona przyjmuje prezenty.
– Na koniec pani Violetta w podziękowaniu obsypie swoją publiczność srebrem. Takim, jakie dostała od państwa.
Na scenę leci konfetti. Duże kawałki srebrnych pasków. Sztuczne, choć efektowne. Villas podnosi głowę. Patrzy w milczeniu. Publiczność stoi. Klaszcze. Jak clownowi z piosenki Edith Piaf.
Za to serce złamane
Brawo! Brawo!
Za szkła w twarzy odłamek
Brawo! Brawo!
Za śmierć, co wciąż przy tobie

Przy tobie była tuż
W za ciasnej garderobie
Przy żyłach ostry nóż
Za narkotyk i odwyk
Brawo! Brawo!

czytaj dalej darmowy ebook

Jeden z najlepszych thrillerów roku! Porywająca książka. Pochłonie cię już od pierwszej strony i nie odłożysz jej do strony ostatniej, do szokującego zakończenia.
Tess Gerritsen

Bez śladu to przy tym bajeczka dla grzecznych dzieci. Książka na jedno posiedzenie: nie wstaniesz, dopóki nie przeczytasz ostatniej strony.
Michael Connelly

Prolog

Rano, w dniu, kiedy straciłem córkę, poprosiła mnie, żebym zrobił dla niej jajecznicę.
- Z boczkiem? – krzyknąłem, spoglądając w stronę schodów na piętro, gdzie wciąż szykowała się do wyjścia.
- Nie! – odkrzyknęła z łazienki.
- Z grzanką?
- Nie. – Usłyszałem cichy klekot. Prostownica do włosów. Zwykle oznaczało to, że koniec porannych ablucji jest bliski.
- Z żółtym serem?
- Nie – odparła. I po chwili dodała: – Może z odrobinką?
Poszedłem do kuchni, otworzyłem lodówkę, wyjąłem jajka, kawałek cheddara i sok pomarańczowy. Włożyłem filtr do ekspresu, wsypałem kawę, wlałem cztery szklanki wody i nacisnąłem guzik.
Susanne, moja eks, matka Syd, która przeprowadziła się ostatnio do domu swego nowego absztyfikanta Boba na drugim brzegu rzeki w Stratfordzie, powiedziałaby pewnie, że ją rozpuszczam, że córka ma już siedemnaście lat i może zrobić sobie śniadanie sama. Ale to, że przyjechała do mnie na całe lato, sprawiło mi tak wielką radość, że chętnie ją rozpieszczałem. Poprzedniego roku znalazłem dla niej pracę w moim salonie, tu, w Milford, po tej stronie rzeki. I chociaż były takie chwile, kiedy mieliśmy ochotę wzajemnie się pozabij ać, mieszkanie pod jednym dachem było w sumie fajnym doświadczeniem. W tym roku jednak Sydney postanowiła poszukać czegoś innego. Wystarczyło, że ze mną mieszkała. Tego, że miałem ją na oku także w pracy, nie mogła już najwyraźniej znieść.
- Zauważyłeś – spytała mnie w poprzednie wakacje – że mówisz mi coś złego o każdym facecie, z którym zamienię więcej niż dwa słowa?
- Strzeżonego Pan Bóg strzeże.
- A Dwayne z serwisu? Jego szmata była za bardzo uwalana olejem?
- To oznaka złego charakteru.
- A Andy?
- Nie żartuj. Dwadzieścia kilka lat? O wiele za stary.
Więc w tym roku znalazła inną pracę, ale też tutaj, w Milford, tak jak poprzednio, żeby mogła mieszkać ze mną od czerwca aż do Święta Pracy, czyli do pierwszego poniedziałku września. Załapała się do Just Inn Time, hotelu, w którym zatrzymywali się zwykle biznesmeni w podróży służbowej. Milford to ładne miasto, ale niekoniecznie turystyczna mekka. W swoim poprzednim życiu hotel nazywał się Days Inn, a może Comfort Inn, lecz konglomerat czy spółka, do której należał, wycofała się i sprzedała go niezależnemu właścicielowi.
Nie zdziwiłem się, kiedy Sydney powiedziała, że posadzili ją w recepcji.
- Jesteś bystra, czarująca, uprzejma…
- I jako jedna z nielicznych pracowników mówię po angielsku – odparowała, pokazując dumnemu ojcu, gdzie jego miejsce.
Rozmowa o nowej pracy była jak wyrywanie zębów.
- Praca jak praca – powtarzała.
Pojechała tam pierwszy raz i trzy dni później słyszałem, jak rozmawiając ze swoją przyjaciółką Patty Swain, mówi, że rzuci to w cholerę, chociaż nieźle zarabia, bo nie płaci podatku dochodowego.
- Bez podatku? – spytałem, kiedy odłożyła słuchawkę. – To fucha na czarno?
- Zawsze mnie podsłuchujesz?
No to się wycofałem. Niech sama rozwiązuje swoje problemy.
Zaczekałem, aż wyjdzie z łazienki i na wysmarowaną masłem patelnię wrzuciłem dwa rozbełtane jajka z odrobiną startego cheddara. Pomyślałem, że zrobię dla niej coś, czego nie robiłem, odkąd przestała być małą dziewczynką. Z szuflady na sztućce wyjąłem miękki ołówek i na połówce skorupki jajka, które chwilę przedtem rozbiłem, narysowałem małą buźkę. Taką uśmiechniętą, szczerbatą, z półokręgiem zamiast nosa i dwojgiem złowrogich oczu. Od ust na drugą stronę skorupki poprowadziłem linię, na której końcu napisałem: „Uśmiechnij się, do cholery”.
Weszła do kuchni, powłócząc nogami jak skazaniec, ze spuszczoną głową, bezwładnie zwisającymi rękami i opadła na krzesło. Na czubku głowy miała wielkie okulary przeciwsłoneczne, których nigdy przedtem u niej nie widziałem.
Jajka ścięły się w kilka sekund. Przełożyłem je na talerz, talerz podetknąłem jej pod nos.
- Służę Waszej Wysokości – powiedziałem, przekrzykując jazgot małego telewizora pod szafką.
Sydney powoli podniosła głowę i najpierw popatrzyła na jajecznicę, ale sekundę później zobaczyła, że gapi się na nią mój mały Humpty-Dumpty.
- Ojejku! – Odsunęła solniczkę, żeby przeczytać napis po drugiej stronie skorupki. – Sam się uśmiechni – mruknęła, ale w jej głosie zabrzmiała nutka stłumionej wesołości.
- Nowe okulary? – spytałem.
Z roztargnieniem, jakby zapomniała, że je ma, dotknęła ręką zausznika i lekko je poprawiła.
- Tak.
Zauważyłem słowo „Versace” wypisane malutkimi literami na oprawkach.
- Bardzo ładne.
Syd ze znużeniem kiwnęła głową.
- Późno wróciłaś?
- Nie tak późno.
- Północ to późno.

Wiedziała, że nie ma sensu kłamać. Nigdy nie kładłem się spać, dopóki nie usłyszałem, że wróciła, zamknęła drzwi i trzasnęła zasuwą. Pewnie była z Patty Swain, która też miała siedemnaście lat, ale wysyłała już wyraźne sygnały, że bij e Syd doświadczeniem w sprawach, które nie pozwalają ojcom zasnąć. Byłbym naiwny, myśląc, że Patty nie słyszała jeszcze o alkoholu, seksie i narkotykach.
Ale Syd też nie była aniołem. Raz przyłapałem ją na paleniu trawki, a kiedyś – miała chyba piętnaście lat – pojechała do sklepu Abercrombiego i Fitcha w Stamfordzie, wróciła z nowym podkoszulkiem i nie potrafiła wyjaśnić matce, dlaczego nie ma rachunku. Była wielka awantura.
Może właśnie dlatego przyczepiłem się tak do tych okularów.
- Ile cię kosztowały? – spytałem.
- Nie tak dużo – odparła.
- Jak tam Patty? – Nie interesowało mnie, jak się czuje, chciałem tylko potwierdzić moje przypuszczenia, że Syd z nią była. Przyjaźniły się ledwie od roku, ale spędzały razem tyle czasu, jakby znały się od przedszkola. Lubiłem ją – była odświeżająco bezpośrednia – ale czasem wolałem, żeby Syd się z nią nie zadawała. Albo zadawała się trochę mniej.
- Spoko.
Matt Lauer ostrzegał w telewizji przed radioaktywnymi blatami kuchennymi. Nowy dzień, nowe zmartwienie.
Syd spróbowała jajecznicy.
- Mmm… – Zerknęła na ekran. – Bob.
Poszedłem za jej wzrokiem. Leciała reklama lokalnej stacji telewizyjnej. Wysoki, łysiejący facet o szerokim uśmiechu i idealnych zębach stał z szeroko rozłożonymi rękami na tle morza samochodów. Wyglądał jak Mojżesz przed rozstępującymi się falami.
- Biegnij! Do mojego komisu się biegnie! Nie masz samochodu na wymianę? Nie musisz. Nie masz zadatku? Nie szkodzi. Nie masz prawa jazdy? Zgoda, to pewien problem. Ale jeśli szukasz samochodu i chcesz zrobić dobry interes, wpadnij do jednego z moich trzech…
Wyłączyłem głos.
- To idiota. – Oto słowa mojej córki o mężczyźnie, z którym mieszkała jej matka, a moja była żona. – Ale w tych reklamach wygląda jak idiota do kwadratu. Co dzisiaj jemy? – Śniadanie bez rozmowy na temat wieczornych planów kulinarnych nie było pełnym śniadaniem. – Może C.N.T.?
Coś na telefon, znajomy kod.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, spytała:
- Może pizzę?
- Spróbuję coś upichcić – odparłem.
Syd nawet nie próbowała ukryć rozczarowania.
Poprzedniego roku, kiedy pracowaliśmy razem w tym samym salonie i kiedy co rano ją tam zawoziłem, postanowiliśmy z Susanne kupić jej samochód, żeby mogła jeździć po Milford i Stratfordzie. Złapałem okazję, siedmioletnią hondę civic z niskim przebiegiem, i wziąłem ją za parę tysięcy, zanim trafiła na plac. Miała trochę rdzy pod zderzakami, ale poza tym była zdatna do jazdy.
- Bez spojlera? – zażartowała Syd na jej widok.
- Zamknij się. – Dałem jej kluczyki.
Od tamtej pory tylko raz podrzuciłem ją do pracy. W hondzie trzeba było wymienić przerdzewiałą rurę wydechową. Więc wsiadła do mojego samochodu i drogą nr 1 – którą wciąż nazywałem Boston Post Road – pojechaliśmy w kierunku majaczącego na horyzoncie hotelu, bezkształtnego, szarego gmaszydła przypominającego blok mieszkalny w którymś z satelickich państw radzieckich.
Chciałem podwieźć ją pod same drzwi, ale wysiadła na chodniku, niedaleko przystanku autobusowego.
- Będę czekała tu wieczorem – powiedziała.
Kiedy skończyła się reklama, znowu włączyłem dźwięk. Al Roker stał przed Rockefeller Center w tłumie ludzi, z których większość machała tablicami z życzeniami urodzinowymi dla swoich krewnych.
Patrzyłem, jak córka je śniadanie. Bycie ojcem – przynajmniej dla mnie – polega częściowo na tym, że jest się bezustannie dumnym ze swego dziecka. Syd wyrastała na piękną kobietę. Długie do ramion blond włosy, łabędzia szyja, porcelanowa skóra, wyraziste rysy twarzy. Przodkowie jej matki pochodzili z Norwegii, co tłumaczyło jej skandynawską urodę.
Jakby wyczuwając, że ją obserwuję, spytała:
- Myślisz, że mogłabym zostać modelką?
- Modelką? – Aż drgnąłem.
- Nie bądź taki przerażony.
- Nie jestem. Po prostu nigdy o tym nie wspominałaś.
- Bo o tym nie myślałam. To pomysł Boba.
Zrobiło mi się gorąco. Bob zachęcał ją, żeby została modelką? Niedawno przekroczył czterdziestkę, tak jak ja. Miał już moją żonę, częściej, niżbym chciał, w jego domu – pięć pokojów, basen plus garaż na trzy samochody – mieszkała moja córka, a teraz zachciało mu się modelki? Jakiej, kurwa, modelki? Takiej do rozbieranych fotek? Do internetowego porno na zamówienie? Może jeszcze sam chciał robić jej zdjęcia?
- Boba? – powtórzyłem.
- Mówi, że mam to we krwi. Ze powinnam występować w jego reklamach.
Nie wiedziałem, co jest bardziej poniżające, rozbierana sesja w „Penthousie” czy wciskanie klientom używanych samochodów Boba.
- Co? Uważasz, że nie?
- Bob trochę się zapomina – odparłem.
- Nie jest zboczkiem ani nic takiego. Idiotą tak, ale nie zboczeńcem. Mama i Evan też tak uważają.
- Evan?
Teraz zagotowało się we mnie na potęgę. Evan był dziewiętnastoletnim synem Boba. Przez większość czasu mieszkał z matką, jedną z dwóch byłych żon swego ojca, ale ponieważ matka wyjechała na trzy miesiące do Europy, od jakiegoś czasu spał drzwi w drzwi z Syd, która – nawiasem mówiąc – polubiła swój nowy pokój do tego stopnia, że nie omieszkała mi wytknąć, że jej obecna sypialnia jest dwa razy większa od tej w moim domu.
Mieliśmy większy dom. Kiedyś.
Myśl, że moja córka mieszka pod jednym dachem z napalonym nastolatkiem, wkurzała mnie od samego początku. Zdziwiło mnie, że Susanne na to poszła, ale wyprowadzając się z własnego domu i wprowadzając do cudzego, tracisz przewagę. Bo niby co miała zrobić? Kazać swemu kochasiowi wyrzucić na bruk rodzonego syna?
- Evan – odparła Sydney. – Tylko tak powiedział, to wszystko.
- On w ogóle nie powinien tam mieszkać.
- Jezu, tato, naprawdę musimy o tym gadać? Znowu?
- Dziewiętnastoletni chłopak mógłby mieszkać z tobą tylko wtedy, gdyby był twoim prawdziwym bratem.
Syd lekko się zaczerwieniła, a może tylko mi się zdawało.
- A mama co, nie protestuje? Bob i jego syn chcą zrobić z ciebie drugą Cindy Crawford, a ona nic?
- Cindy kto?
- Crawford. Była… Nieważne. Mamie się to podoba?
- Przynajmniej nie dostaje szału – odparła Sydney, łypiąc na mnie spode łba. – Poza tym, odkąd to się stało, Evan bardzo jej pomaga.
„To”. Parasailing, loty ze spadochronem na uwięzi. Susanne miała wypadek na Long Island. Za szybko wylądowała, coś pękło jej w biodrze i skręciła nogę w kolanie. Bob, który siedział za kierownicą motorówki, wlókł ją ze sto metrów, zanim się zorientował, że coś jest nie tak. Głupi kutas. Kiedy byliśmy razem, Susanne nie musiała bać się takich wypadków. Nie miałem motorówki.
- Nie odpowiedziałaś na pytanie. Ile zapłaciłaś za okulary?
Syd westchnęła.
- Nie tak dużo. – Patrzyła na zaklejone koperty przy telefonie. – Powinieneś zajrzeć do rachunków. Leżą tam od trzech dni.
- O rachunki się nie martw. Jeszcze sobie radzę.
- Mama mówi, że nie chodzi o pieniądze, tylko o to, że jesteś niezorganizowany i zawsze spóźniasz się z…
- Okulary. Skąd je masz?
- Chryste, co cię napadło? To zwykłe okulary.
- Pytam z ciekawości. Kupiłaś je w centrum handlowym?
- Tak, w centrum. Z pięćdziesięcioprocentowym rabatem.
- Masz rachunek? Mogą się zepsuć.
Przeszyła mnie wzrokiem.
- Dlaczego po prostu nie każesz mi go pokazać?
- Po co?
- Bo myślisz, że je ukradłam.
- Tego nie powiedziałem.
- Tato, to było dwa lata temu. Nie wierzę ci. – Odepchnęła talerz z niedojedzoną jajecznicą.
- Schodzisz na dół w okularach od Versace i myślisz, że o nic cię nie spytam?
Sydney wstała i pomaszerowała na górę.
- Niech to szlag – mruknąłem.
Ładnie to rozegrałem, nie ma co.

Sprzedawałem samochody od dwudziestego roku życia i byłem w tym dobry, ale Susanne uważała, że stać mnie na więcej. Powinieneś pracować na swoim, powtarzała. Powinieneś być panem samego siebie. Powinieneś założyć własną firmę. Moglibyśmy odmienić swoje życie. Posłać Syd do najlepszej szkoły. Zapewnić sobie lepszą przyszłość.
Mój tato umarł, kiedy miałem dziewiętnaście lat, zostawiając mamie sporo pieniędzy. Kilka lat później, kiedy mama zmarła na atak serca, wykorzystałem spadek, by udowodnić Susanne, że mogę być tym, kogo sobie wymarzyła. Otworzyłem własny salon.
I wszystko spieprzyłem.
Nigdy nie byłem wielkim biznesmenem. Sprzedawanie wozów, indywidualne rozmowy w cztery oczy – w tym czułem się najlepiej. I kiedy zwaliła mi się na głowę cała firma, często wymykałem się z biura do salonu, żeby pogadać z klientami. Nie nadawałem się na szefa, więc pozwoliłem, żeby decyzje podejmowali za mnie inni. Decyzje, jak się okazało, bardzo złe. Dopuściłem nawet do tego, że mnie okradano.
W końcu wszystko straciłem.
Nie tylko firmę, nie tylko nasz duży dom z widokiem na zatokę. Straciłem rodzinę.
Susanne zarzucała mi, że nie trzymałem ręki na pulsie. Ja, że wpuściła mnie w coś, co mi zupełnie nie leżało.
Natomiast Syd obwiniała samą siebie. Doszła do wniosku, że gdybyśmy naprawdę ją kochali, zostalibyśmy razem bez względu na wszystko. Nasze rozstanie nie miało z tym absolutnie nic wspólnego, ale ona nie chciała w to uwierzyć.
W Bobie Susanne znalazła to, czego brakowało jej we mnie. Bob zawsze sięgał wyżej. Bob doszedł do wniosku, że skoro umie sprzedawać samochody, to dlaczego nie miałby otworzyć własnego komisu, a skoro udało mu się otworzyć jeden, to dlaczego nie dwa albo trzy?
Kiedy chodziłem z Susanne, nie kupiłem jej corvetty, tak jak on. Miałem przynajmniej trochę satysfakcji, kiedy niedługo potem w nowiutkiej corvetce pękł tłok i skończyło się na tym, że musieli ją sprzedać, bo Susanne nie lubiła samochodów z ręczną skrzynią biegów.
Tego dnia, rad nierad, wyszedłem z pracy koło szóstej. Rad nierad, bo kiedy jesteś na prowizji, niechętnie wychodzisz przed zamknięciem salonu. Wiesz, że ledwie wsiądziesz do samochodu i odjedziesz, przyjdzie klient i z książeczką czekową w ręku spyta akurat o ciebie. Ale cóż, nie można tam mieszkać. Czasem trzeba wrócić do domu.
Zamierzałem zrobić spaghetti, ale pomyślałem, a co tam, i zamówiłem pizzę, jak chciała Sydney. Miało to być coś w rodzaju gałązki oliwnej po scenie z okularami.
Minęła siódma, a ona nie pojawiła się ani nie zadzwoniła, by uprzedzić, że się spóźni.
Może ktoś zachorował, myślałem, i kazali jej zostać na następną zmianę. Kiedy wiedziała, że nie zdąży na kolasę, zazwyczaj dzwoniła. Ale po naszej porannej rozmowie nie zdziwiłbym się, gdyby darowała sobie uprzejmości i grzeczności.
Mimo to o ósmej zacząłem się martwić.
Stałem w kuchni, oglądając CNN, najnowsze doniesienia z jakiegoś trzęsienia ziemi w Azji, ale nie mogłem się skupić, bo przez cały czas myślałem, gdzie się, do diabła, podziała.
Czasem spotykała się po pracy z Patty i jakimiś koleżankami i jechały do centrum coś zjeść.
Zadzwoniłem na jej komórkę. Jeden sygnał, drugi, trzeci – włączyła się poczta głosowa.
- Zadzwoń do mnie, skarbie – powiedziałem. – Pomyślałem, że zjemy jednak pizzę. Powiedz tylko z czym.
Odczekałem dziesięć minut i postanowiłem przekręcić do hotelu. Szukałem właśnie numeru, kiedy zaterkotał telefon. Podniosłem słuchawkę, nie zerknąwszy nawet na wyświetlacz.
- Cześć – rzuciłem. – To jak? Piszesz się na tę pizzę czy nie?
- Tak, ale bez anchois.
To nie była Syd. To była Susanne.
- A, to ty. Cześć.
- Znowu cię nosi?
Wziąłem głęboki oddech.
- Nie rozumiem, dlaczego nie nosi ciebie. Nie wkurza cię, że Bob i Evan chcą wystawić ją na pokaz? Zrobić z niej modelkę?
- To nie tak, Tim – odparła Susanne. – Oni byli po prostu mili.
- Kiedy się tam przeprowadzałyście, wiedziałaś, że Bob chce ściągnąć do siebie syna? I co? I nic? To według ciebie okej?
- Oni są jak brat i siostra…
- Przestań. Pamiętam, jak miałem dziewiętnaście lat i… – W słuchawce cicho zapipczało. – Przepraszam, ktoś dzwoni. Pogadamy później, dobrze?
- Dobrze. – Odłożyła słuchawkę.
Przełączyłem się na drugą linię.
- Halo?
- Pan Blake? – Jakaś kobieta.
- Tak?
- Pan Timothy Blake?
- Tak?
- Dzwonię z firmy Świat Okien i Drzwi. W tym tygodniu będziemy w pańskiej okolicy i…
Odłożyłem słuchawkę. Znalazłem numer hotelu i zadzwoniłem. Po dwudziestu sygnałach zrezygnowałem.
Wziąłem kurtkę i kluczyki, przejechałem przez miasto, zaparkowałem pod zadaszeniem nad głównym wejściem i wszedłem do środka pierwszy raz, odkąd Syd zaczęła tam pracować. Zanim otworzyły się drzwi, powiodłem wzrokiem po parkingu. Kilka razy tamtędy przejeżdżałem i widziałem jej hondę, ale teraz jej tam nie było. Może zaparkowała za hotelem.
Wszedłem do holu. Miałem nadzieję, że za ladą w recepcji zobaczę Syd, ale siedział tam jakiś mężczyzna. Młody szatyn, pod trzydziestkę, z twarzą zrytą śladami po trądziku sprzed dziesięciu lat.
- Mogę w czymś pomóc? – spytał; na piersi miał identyfikator z nazwiskiem „Owen”.
- Tak, szukam Syd.
- Można prosić o nazwisko?
- Sydney. Sydney Blake. To moja córka.
- Wie pan, w którym mieszka pokoju?
- Nie, nie. – Pokręciłem głową. – Ona tu pracuje. Tu, w recepcji. Miała wrócić do domu na kolację, więc pomyślałem, że wpadnę i spytam, co się stało. Może została na drugą zmianę czy coś.
- Rozumiem.
- Sydney Blake – powtórzyłem. – Musi pan ją znać.
Owen pokręcił głową.
- Chyba nie.
- Jest pan tu nowy?
- Nie – odparł. – No, może – dodał z uśmiechem. – Pracuję tu od pół roku, więc chyba jestem nowy.
- Sydney Blake – powtórzyłem po raz trzeci. – Pracuje tu od dwóch tygodni. Siedemnaście lat, blondynka.
Owen znowu pokręcił głową.
- Może w tym tygodniu pracuje gdzie indziej? – zasugerowałem. – Macie tu jakiś grafik czy coś, żeby to sprawdzić? A może zostawię dla niej wiadomość?
- Może pan zaczekać? – odparł Owen. – Poproszę kierownika zmiany.
Wyszedł drzwiami za ladą i chwilę później wrócił ze szczupłym, ciemnowłosym mężczyzną po czterdziestce. „Carter” – takie nazwisko miał na identyfikatorze – mówił z akcentem, którego nie mogłem umiejscowić, chyba z południowym, ale nie wiedziałem, z jakiego stanu.
- Słucham. Jakiś problem?
- Tak, szukam córki – odparłem. – Pracuje tutaj.
- Jak się nazywa?
- Sydney Blake. Syd.
- Sydney Blake? Nic mi to nie mówi, zupełnie.
Potrząsnąłem głową.
- Pracuje tu dopiero od paru tygodni, chciała dorobić w wakacje.
Carter westchnął.
- Przykro mi.
Moje serce drgnęło i przyspieszyło.
- Niech pan sprawdzi listę pracowników – zażądałem.
- Nie muszę – odparł. – Wiem, kto u nas pracuje i nie ma tu nikogo o tym nazwisku.
- Chwileczkę. – Wyjąłem portfel, sięgnąłem palcami pod karty kredytowe i wyciągnąłem stamtąd zdjęcie Sydney. Podałem je przez ladę Carterowi.
- Sprzed trzech lat, ale to ona.
Obejrzeli je, on i Owen. Owen, pewnie pod wrażeniem jej urody, lekko uniósł brwi. Carter oddał mi zdjęcie.
- Naprawdę bardzo mi przykro, panie…
- Blake. Tim Blake.
- Może pańska córka pracuje u Howarda Johnsona? To kawałek dalej, w tamtą stronę. – Ruchem głowy wskazał w prawo.
- Nie – odparłem. – Mówiła, że tutaj. – Myślałem o stu rzeczach naraz. – Macie tu kierownika dziennej zmiany?

- Tak, to Weronika.
- Niech pan do niej zadzwoni. Zadzwońcie do niej.
Carter niechętnie przysunął bliżej telefon, wybrał numer, przeprosił, że przeszkadza i podał mi słuchawkę.
Weronika jakaś tam. Wyjaśniłem jej sytuację.
- Może pomyliła nazwę hotelu? – spytała, powtarzając za Carterem.
- Nie – odparłem stanowczo.
Poprosiła mnie o numer i obiecała zadzwonić, gdyby się czegoś dowiedziała. Było po rozmowie.
W drodze do domu dwa razy przejechałem przez skrzyżowanie na czerwonym świetle i omal nie wpadłem na jakiegoś faceta w yarisce. Przez cały czas ściskałem w ręku komórkę, wydzwaniając do Syd, do domu i znowu do Syd.
Nie było jej, kiedy wreszcie dojechałem.
Nie wróciła na noc.
Ani tego dnia, ani następnego.
Ani dwa dni później.

dalej . . .

Twórcy firmy apple – Steve’a Jobsa (jedyna napisana przy jego współpracy) pióra Waltera Isaacsona, autora bestsellerowych biografii Benjamina Franklina i Alberta Einsteina.
Opierając się na ponad czterdziestu rozmowach z Jobsem, przeprowadzonych w ciągu dwóch lat, a także na wywiadach z ponad setką osób: członkami rodziny, przyjaciółmi, przeciwnikami, konkurentami i kolegami Jobsa, Walter Isaacson spisał wciągającą opowieść o pełnym wzlotów i upadków życiu oraz płomiennej osobowości twórczego przedsiębiorcy, którego wykraczająca poza wszelkie schematy pasja i perfekcjonizm zrewolucjonizowały sześć branż: komputery osobiste, filmy animowane, muzykę, telefony, tablety i publikacje cyfrowe.

W czasach, kiedy społeczeństwa całego świata dążą do zbudowania gospodarek ery cyfrowej, Jobs pozostaje najbardziej wyrazistą ikoną wynalazczości i wyobraźni kształtującej rzeczywistość. Wychodząc z przeświadczenia, że najlepszym sposobem stworzenia wartości w XXI wieku jest zintegrowanie kreatywności z technologią, założył firmę, w której nieskrępowane niczym wizjonerstwo połączyło się z zadziwiającymi osiągnięciami nowoczesnej techniki.

Choć Jobs współpracował przy powstawaniu tej książki, nie domagał się ani kontroli nad tym, co zostanie w niej ujęte, ani nawet prawa do przeczytania jej przed wydaniem. Niczego nie zatajał, wręcz przeciwnie: zachęcał ludzi, których znał, do szczerych wypowiedzi.

O osobach, z którymi pracował i rywalizował, wypowiadał się bez ogródek, czasem nawet brutalnie. A równie szczere relacje przyjaciół, wrogów i kolegów Jobsa sprawiają, że jego pasje, pragnienia, perfekcjonizm, artyzm, przewrotność i obsesyjna potrzeba kontroli – słowem: wszystko to, co ukształtowało jego podejście do biznesu oraz doprowadziło do powstania innowacyjnych produktów – poznajemy bez upiększeń i koloryzowania.

Gnany przez wewnętrzne demony, Jobs potrafił doprowadzać swoje otoczenie do furii i rozpaczy. Ale jego żywiołowa osobowość i tworzone przez niego produkty były ściśle zespolone – podobnie jak warstwa sprzętowa i oprogramowanie urządzeń Apple – funkcjonując jak jeden zintegrowany organizm. Przemawiająca do wyobraźni historia Jobsa ukazuje, jak ważne są w życiu pomysłowość, siła charakteru, talenty przywódcze i wierność wartościom.
Walter Isaacson, dyrektor generalny Aspen Institute, były szef CNN i redaktor naczelny magazynu „Time”. Autor książek Einstein. Jego życie, jego wszechświat; Benjamin Franklin: An American Life; Kissinger: A Biography oraz The Wise Men: Six Friends and the World They Made (wspólnie z Evanem Tomasem). Mieszka wraz z żoną w Waszyngtonie.

Jak doszło do powstania tej książki

Wczesnym latem 2004 roku zadzwonił do mnie Steve Jobs. W ciągu minionych lat miał do mnie stosunek niedbale przyjazny, a nasza znajomość od czasu do czasu zyskiwała na intensywności, zwłaszcza wtedy, gdy Steve wprowadzał na rynek jakiś nowy produkt i chciał, by trafił on na okładkę „Time’a” albo został przedstawiony w CNN – w obu tych miejscach zdarzyło mi się bowiem pracować. Jednak od czasu, kiedy stamtąd odszedłem, nie odzywał się do mnie zbyt często. Porozmawialiśmy trochę o Aspen Institute, do którego ostatnio dołączyłem, po czym poprosiłem go, by wygłosił przemówienie na naszym letnim obozie w Colorado. Odparł, że z przyjemnością przyjedzie, ale nie wystąpi na scenie. Zamiast tego chciał wybrać się ze mną na spacer, abyśmy mogli spokojnie porozmawiać.

Wydało mi się to dosyć osobliwe. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że zwykł odbywać poważne rozmowy właśnie podczas długich spacerów. Okazało się, że chce, abym napisał jego biografię. Niedługo przedtem opublikowałem biografię Benjamina Franklina i byłem w trakcie pisania kolejnej, poświęconej Albertowi Einsteinowi – w pierwszej chwili zacząłem się więc półżartem zastanawiać, czy widział siebie jako naturalne następne ogniwo tej serii. Ponieważ zakładałem, że znajduje się w samym środku swojej pełnej wahań kariery i ma przed sobą jeszcze wiele wzlotów i upadków, odmówiłem.

„Nie teraz – powiedziałem. – Może za dziesięć lub dwadzieścia lat, kiedy będziesz już na emeryturze”.

Znałem go od 1984 roku, kiedy to przyszedł do biurowca Time-Life Building na Manhattanie, by na lunchu z redaktorami wychwalać pod niebiosa swojego nowego Macintosha. Nawet wówczas był drażliwy i skrytykował korespondenta „Time’a” za artykuł, którym poczuł się urażony, bo ujawniono w nim zbyt wiele informacji. Jednak podczas naszej późniejszej rozmowy ujął mnie, podobnie jak tylu innych ludzi w ciągu tych wielu lat jego kariery, urokiem swojej żywiołowości. Pozostaliśmy w kontakcie nawet po tym, jak usunięto go z Apple. Kiedy tylko miał coś, co chciał sprzedać, czy był to komputer NeXT, czy też film ze studia Pixar, w jednej chwili skupiał się na mojej osobie i zabierał mnie do restauracji sushi na dolnym Manhattanie, aby oznajmić, że to, co właśnie zachwala, jest najlepszą rzeczą, jaką zdarzyło mu się stworzyć. Lubiłem go.

Kiedy powrócił na tron Apple, umieściliśmy go na okładce „Time’a”. Wkrótce potem zaczął podrzucać mi swoje pomysły dotyczące publikowanej przez nas serii artykułów o najbardziej wpływowych postaciach stulecia. Rozpoczął też własną kampanię pod hasłem „Think Different” [Myśl inaczej], w której wykorzystywał najlepiej rozpoznawalne zdjęcia niektórych spośród uwzględnionych przez nas postaci. Próby oceny ich wpływu na historię wydawały mu się pasjonujące. Po tym, jak odrzuciłem propozycję napisania biografii Jobsa, od czasu do czasu docierały do mnie wieści od niego. Pewnego razu wysłałem mu e-maila z pytaniem, czy prawdą jest to, o czym opowiedziała mi moja córka: że logo Apple stanowiło hołd dla Alana Turinga, brytyjskiego pioniera komputeryzacji, znanego ze złamania niemieckich szyfrów w czasie wojny, który popełnił samobójstwo, ugryzłszy nasączone cyjankiem jabłko. Odpowiedział, że nie, choć bardzo chciałby właśnie to mieć na myśli. W ten sposób zaczęła się między nami dyskusja o początkach firmy Apple, ja zaś złapałem się na tym, że zbieram materiały w razie, gdybym kiedyś zdecydował się napisać na ten temat książkę. Gdy ukazała się moja biografia Einsteina, Jobs przyszedł na spotkanie autorskie w Palo Alto1 i wziął mnie na stronę, by ponownie zasugerować, że jego życiorys stanowiłby dobry temat. Zaskoczył mnie jego upór. Był znany z tego, że strzegł swojej prywatności; poza tym nie miałem podstaw, by sądzić, że kiedykolwiek przeczytał którąś z moich książek. „Może kiedyś” – odpowiadałem konsekwentnie. Jednak w 2009 roku jego żona Laurene Powell powiedziała wprost: „Jeśli zamierzasz kiedykolwiek zabrać się do napisania książki o Stevie, lepiej zrób to teraz”. Było to tuż po tym, jak udał się na drugi urlop zdrowotny. Przyznałem się jej, że gdy po raz pierwszy poddał mi pomysł książki, nie wiedziałem o jego chorobie. Odparła, że niemal nikt o niej nie wiedział. „Zadzwonił do mnie tuż przed pierwszą operacją nowotworu, ale nawet wtedy zaledwie mi o tym wspomniał” – wyjaśniła.

Zdecydowałem więc, że napiszę tę książkę. Jobs zaskoczył mnie, przystając chętnie na to, że nie będzie jej kontrolował, ani nawet nie zastrzegł sobie prawa do wcześniejszego wglądu w jej treść. „To twoja książka – powiedział. – Ja nawet jej nieprzeczytam”. Wydawało się jednak, że późną jesienią naszły go wątpliwości co do naszej współpracy; pojawiły się też u niego, o czym wówczas nie wiedziałem, nowotworowe powikłania. Przestał odpowiadać na moje telefony, a ja na pewien czas odłożyłem ten projekt.

A potem niespodziewanie późnym popołudniem w sylwestra 2009 roku zadzwonił do mnie. Był w domu tylko ze swoją siostrą, pisarką Moną Simpson. Jego żona wraz z trójką dzieci urządziła krótki wypad na narty, ale stan jego zdrowia nie pozwalał na towarzyszenie im. Był w refleksyjnym nastroju i przegadaliśmy ponad godzinę. Zaczął od wspomnienia, jak w wieku dwunastu lat, chcąc skonstruować miernik częstotliwości, odnalazł w książce telefonicznej Billa Hewletta, założyciela firmy HP i zadzwonił do niego, by zdobyć potrzebne części. Jobs stwierdził, że ostatnie dwanaście lat jego życia, od powrotu do Apple, było najpłodniejszym okresem pod względem tworzenia nowych produktów. Lecz, jak sam przyznał, dla niego ważniejszym celem było dokonanie tego, co udało się Hewlettowi oraz jego koledze Davidowi Packardowi – stworzenie firmy, która była do tego stopnia przepojona nowatorską kreatywnością, że zdołała przeżyć założycieli. „Jako dzieciak zawsze uważałem się za humanistę, ale lubiłem też elektronikę – powiedział. – Potem przeczytałem to, co jeden z moich bohaterów, Edwin Land z Polaroida, powiedział na temat znaczenia ludzi działających na styku humanistyki i nauk ścisłych, i uznałem, że to właśnie chcę zrobić”.

Było to zupełnie tak, jakby podsuwał mi tematy do biografii (i przynajmniej w tym przypadku temat okazał się ważny). Kreatywność, która może się objawić, gdy zdolności humanistyczne oraz zdolności w zakresie nauk ścisłych splotą się w jednej, obdarzonej silnym charakterem osobie, stanowiła przedmiot mojego największego zainteresowania w biografiach Franklina oraz Einsteina; jestem też przekonany, że będzie ona stanowić klucz do tworzenia innowacyjnych gospodarek XXI wieku.

Zapytałem Jobsa, dlaczego chciał, żebym to akurat ja napisał jego biografię. „Sądzę, że jesteś dobry w nakłanianiu ludzi do mówienia” – odparł. Była to zaskakująca odpowiedź. Zdawałem sobie sprawę, że będę musiał odbyć rozmowy z całym mnóstwem ludzi, których Jobs zwolnił, znieważył, porzucił lub w inny jeszcze sposób rozwścieczył, i obawiałem się, iż nie będzie czuł się dobrze z tym, że nakłaniam ich do mówienia. I rzeczywiście, okazało się, że reagował w humorzasty sposób, kiedy kolejno docierały do niego opinie tych, z którymi przeprowadzałem wywiady. Jednak po kilku miesiącach sam zaczął zachęcać ludzi, by ze mną porozmawiali – dotyczyło to nawet jego wrogów i byłych dziewczyn. Nie próbował też uczynić niczego tematem tabu. „Z wielu rzeczy w moim życiu nie jestem dumny, wliczając w to zrobienie mojej dziewczynie dziecka, gdy miałem dwadzieścia trzy lata, i sposób, w jaki załatwiłem tę sprawę – powiedział. – Ale nie ma w mojej szafie żadnych trupów, których nie wolno byłoby z niej wyciągać”.

Odbyłem z nim około czterdziestu rozmów. Niektóre z nich miały charakter formalny i przeprowadzone zostały w jego salonie w Palo Alto, inne odbyły się podczas długich spacerów, jazdy samochodem, albo też telefonicznie. W czasie osiemnastu miesięcy, kiedy odwiedzałem Jobsa, stawał się on wobec mnie coraz bardziej otwarty, choć chwilami byłem też świadkiem tego, co jego starzy koledzy z Apple określali mianem pola zniekształcania rzeczywistości. Czasem było to po prostu przypadkowe odcięcie zapłonu w komórkach pamięciowych, coś, co przydarza się każdemu z nas; czasem zaś Jobs roztaczał zarówno przede mną, jak i przed samym sobą swoją własną wersję rzeczywistości. Aby sprawdzić i uzupełnić jego historię, przeprowadziłem rozmowy z ponad setką jego przyjaciół, krewnych, konkurentów, adwersarzy i kolegów.

Jego żona Laurene, która pomagała przy całym tym przedsięwzięciu, również nie prosiła o żadne ograniczenia lub prawo do kontroli, ani też nie domagała się wcześniejszego wglądu w to, co zamierzałem opublikować. Właściwie to usilnie zachęcała mnie, bym był szczery zarówno w odniesieniu do wad, jak i zalet jej męża. To jedna z najbardziej bystrych i twardo stąpających po ziemi osób, jakie kiedykolwiek poznałem. „Prawda jest taka, że w jego życiorysie i w jego osobowości są miejsca, w których panuje straszny bałagan – powiedziała mi na samym początku. – Nie powinieneś ich wybielać. On jest dobry w zmyślaniu, ale ma też za sobą niezwykłą historię i chciałabym, żeby to wszystko zostało opowiedziane zgodnie z prawdą”.

Ocenę tego, czy moja misja się powiodła, pozostawiam czytelnikowi. Jestem przekonany, że wśród bohaterów tej opowieści znajdą się tacy, którzy niektóre z wydarzeń zapamiętali inaczej lub którzy uznają, że zdarzyło mi się czasem wpaść w pułapkę roztaczanego przez Jobsa pola zniekształcania. Podobnie jak zdarzało mi się to podczas pisania książki na temat Henry’ego Kissingera, co pod pewnymi względami stanowiło dobre przygotowanie do tego projektu. Zauważyłem, że osoba Jobsa wzbudza wśród ludzi tak silne pozytywne lub negatywne emocje, iż często widoczny staje się efekt Rashōmona. Zrobiłem jednak co w mojej mocy, by zachować równowagę w przypadku sprzecznych relacji oraz przejrzystość, jeśli chodzi o źródła, z których korzystałem.

Książka ta opowiada o pełnym wzlotów i upadków życiu oraz żywiołowej osobowości twórczego przedsiębiorcy, którego zamiłowanie do perfekcji i nieokiełznany zapał zrewolucjonizowały sześć różnych dziedzin: komputery osobiste, animację, tworzenie muzyki, telefony, komputery przenośne oraz system publikacji elektronicznych. Można by nawet dodać jeszcze siódmą – system sprzedaży detalicznej, jakkolwiek Jobs raczej zmienił nasze o nim wyobrażenie, niż go zrewolucjonizował. Do tego utorował drogę dla nowego rynku cyfrowych treści, opartego w większym stopniu na aplikacjach, niż stronach internetowych. Przy okazji tworzenia przełomowych produktów Jobs zdołał, wprawdzie za drugim podejściem, ale jednak zbudować solidną, obdarzoną jego własnym kodem genetycznym firmę, pełną twórczych projektantów i śmiałych inżynierów, zdolnych nieść dalej jego wizję.

Jest to także książka poświęcona innowacjom. W czasach gdy Stany Zjednoczone poszukują sposobu na podtrzymanie swojej przewagi w tej dziedzinie, a społeczeństwa na całym świecie próbują budować niekonwencjonalną gospodarkę ery cyfrowej, Jobs stał się ikoną pomysłowości, wyobraźni i ciągłego nowatorstwa. Zdał sobie sprawę, że w XXI wieku najlepszym sposobem na wytworzenie wartości dodanej jest powiązanie kreatywności z technologią – stworzył więc firmę, w której wysiłek wyobraźni połączony został z wyjątkowymi dokonaniami z zakresu inżynierii. Jobs oraz jego koledzy z Apple potrafili „myśleć inaczej”, a nie tylko ograniczać się do skromnego ulepszania swoich produktów na podstawie wyników badań grup fokusowych, wprowadzali nowe urządzenia i usługi, o których sami klienci nie wiedzieli jeszcze, że będą im potrzebne.

Jobs nie był wzorem szefa ani człowieka, nie był gotowym przykładem do naśladowania. Sam prześladowany przez swoje demony, potrafił doprowadzać do furii bądź rozpaczy ludzi, którzy go otaczali. Jednak jego osobowość, jego namiętności oraz jego dzieła były, tak jak w przypadku oprogramowania oraz komputerów Apple, wzajemnie ze sobą związane – zupełnie jakby stanowiły części zintegrowanego systemu. Historia Jobsa jest więc pouczająca, a przy tym zawiera przestrogę; nie brak też w niej lekcji nowatorstwa, charakteru, przywództwa oraz wartości.

Król Henryk V Szekspira (będący opowieścią o upartym i niedojrzałym Księciu Hal, który staje się gwałtownym, choć wrażliwym; bezlitosnym, choć sentymentalnym; porywającym, choć pełnym wad królem) rozpoczyna się wezwaniem: „Ach, muzo płomienna, ześlij nam rajski dar wynalazczości”2. Książę Hal miał łatwiejsze zadanie – musiał uporać się z dziedzictwem jednego tylko ojca. W przypadku Steve’a Jobsa wiodąca pod górę droga ku rajskiemu darowi wynalazczości zaczyna się od opowieści o dwóch parach rodziców oraz dorastaniu w dolinie, która właśnie uczyła się, jak przemieniać krzem w złoto.

Czarna bezgwiezdna noc to zbiór 4 opowiadań mistrza grozy Stephena Kinga, które ujawniają jedną wspólną tajemnicę – ciemną stronę każdego z nas.

obszerny fragment:

DO WSZYSTKICH ZAINTERESOWANYCH
Nazywam się Wilfred Leland James, a to jest moja spowiedź. W czerwcu 1922 roku zamordowałem żonę, Arlette Christinę Winters James, i żeby ukryć ciało, wrzuciłem je do starej studni. W tej zbrodni pomagał mi syn, Henry Freeman James, choć jako czternastolatek nie ponosi żadnej odpowiedzialności. Wciągnąłem go w to, przez ponad dwa miesiące manipulując jego strachem i rozwiewając zwykłe w takich okolicznościach wątpliwości. Tego właśnie gorzko żałuję, bardziej niż popełnionej zbrodni, z powodów, które przedstawię w niniejszym piśmie. Motywem, który doprowadził mnie do morderstwa i skazał na potępienie, było sto akrów dobrej ziemi w Hemingford Home w Nebrasce. Teść, John Henry Winters, zapisał ją mojej żonie. Chciałem dodać tę działkę do naszej farmy, która w 1922 roku liczyła osiemdziesiąt akrów. Żona, która nigdy nie przyzwyczaiła się do życia na wsi (nie wspominając o roli żony farmera), zamierzała sprzedać ją za gotówkę Przedsiębiorstwu Przetwórstwa Mięsnego Farringtona. Kiedy zapytałem, czy naprawdę chciałaby żyć z pieniędzy tej firmy, prowadzącej ubój wieprzy, odpowiedziała, że równie dobrze jak jej ojcowiznę moglibyśmy też sprzedać farmę — ziemię, którą odziedziczyłem po ojcu, a on po swoim ojcu! A gdy spytałem, co niby mielibyśmy zrobić z pieniędzmi, za to bez ziemi, powiedziała, że moglibyśmy przeprowadzić się do Omaha albo nawet do Saint Louis i otworzyć sklep.
— Nigdy nie zamieszkam w Omaha — odpowiedziałem. — Miasta są dla głupców.
Biorąc pod uwagę, gdzie teraz mieszkam, zakrawa to na ironię, ale nie będę tu zbyt długo. Wiem o tym i znam również przyczynę dźwięków, które słyszę w ścianach. I wiem też, gdzie trafię, gdy mój ziemski żywot dobiegnie końca. Zastanawiam się, czy w piekle może być gorzej niż w mieście Omaha. A może piekło to właśnie jest Omaha, tyle że bez otoczenia ładnych wsi, za to pośród zadymionej, cuchnącej siarką pustki pełnej dusz takich jak moja.
O te sto akrów kłóciliśmy się zawzięcie przez zimę i wiosnę 1922 roku. Henry znalazł się między młotem a kowadłem, choć skłaniał się raczej w moją stronę. Po matce miał ładną buzię, ale miłość do ziemi przejął ode mnie. Był posłusznym chłopcem, bez śladu arogancji typowej dla jego matki. Raz po raz powtarzał jej, że nie ma ochoty na życie w Omaha ani żadnym innym mieście i przeprowadzi się tam jedynie wtedy, gdy ona i ja dojdziemy do porozumienia, co nigdy nie nastąpiło.
Brałem pod uwagę wymiar sprawiedliwości, bo byłem pewny, że w tym przypadku każdy sąd w naszym kraju podtrzyma moje prawo, jako męża, do decydowania o użytkowaniu i przeznaczeniu ziemi. Coś mnie jednak przed tym powstrzymywało. Nie bałem się, że sąsiedzi zaczną gadać, wsiowe plotki nie są mi straszne. Chodziło o coś innego. Zacząłem jej nienawidzić, ot co. Życzyłem jej śmierci i to mnie powstrzymywało.
Wierzę, że w każdym siedzi jakby inny człowiek, obcy, taki Przechera. I wierzę, że kiedy zaczął się marzec 1922 roku, gdy niebo nad hrabstwem Hemingford stało się białe, a każde pole było zaśnieżonym błockiem, Przechera w farmerze Wilfredzie Jamesie wydał wyrok na moją żonę i przesądził o jej losie. I słusznie się jej to należało. Biblia mówi, że niewdzięczne dziecko jest jak wąż wyhodowany na własnej piersi, ale kłótliwa i niewdzięczna żona to coś jeszcze gorszego.
Nie jestem potworem, chciałem ocalić ją przed Przecherą. Powiedziałem jej, że jeśli się nie pogodzimy, powinna wyjechać do matki, do Lincoln, leżącego około stu kilometrów na zachód — wystarczająco daleko jak na separację, która nie jest jeszcze rozwodem, choć wskazuje na rozpad małżeństwa.
— I jak się domyślam, miałabym zostawić ci ojcowiznę? — zapytała i odrzuciła do tyłu głowę. Jakże nienawidziłem tego bezczelnego odrzucania głowy, przywodzącego na myśl źle wytresowanego kuca, oraz cichego prychnięcia, które zawsze temu gestowi towarzyszyło. — Możesz o tym zapomnieć, Wilf.
Zaproponowałem, że jeśli się uprze, odkupię od niej tę ziemię. Spłata potrwałaby zapewne jakieś osiem, może dziesięć lat, ale dostałaby całą sumę, co do centa.
— Mały dochód jest gorszy od braku dochodu — odrzekła (po raz kolejny prychając i odrzucając do tyłu głowę). — Każda kobieta o tym wie. Przedsiębiorstwo Farringtona zapłaci wszystko od razu, poza tym ich oferta jest znacznie hojniejsza od twojej. Zresztą nie mam zamiaru mieszkać w Lincoln. To nie miasto, jedynie wieś, gdzie jest więcej kościołów niż domów.
Rozumiecie moją sytuację? Widzicie, w jakim położeniu się przez nią znalazłem? Czy nie należy mi się choć trochę współczucia z waszej strony? Nie? No to posłuchajcie tego.
Na początku kwietnia owego roku — z tego, co wiem, minęło od tamtej pory osiem lat — przyszła do mnie cała wyfiokowana. Większą część dnia spędziła w „salonie piękności” w McCook. Włosy wisiały jej wokół policzków w grubych lokach, które skojarzyły mi się z rolkami papieru toaletowego na sznurku, widywanymi w hotelach i zajazdach. Powiedziała, że wpadła na pewien pomysł. Jej zdaniem powinniśmy sprzedać te sto akrów i farmę przedsiębiorstwu Farringtona. Uważała, że kupią i moją ziemię, żeby tylko dostać akry jej ojca znajdujące się w pobliżu linii kolejowej (i prawdopodobnie miała rację).
— Potem — dodała ta bezwstydna jędza — podzielimy pieniądze, rozwiedziemy się i każde z nas zacznie nowe życie, ale osobno. Oboje wiemy, że tego chcesz. — Tak jakby ona tego nie chciała.
— Och — odpowiedziałem (udając, że naprawdę zastanawiam się nad jej pomysłem). — A kto weźmie chłopca?
— Oczywiście, że ja — odpowiedziała, szeroko otwierając oczy. — Czternastoletni chłopiec potrzebuje matki.
Właśnie tamtego dnia zacząłem pracować nad Henrym, mówiąc mu o planach jego matki. Siedzieliśmy na świeżo skoszonym sianie. Przybrałem najsmutniejszy wyraz twarzy i bardzo przygnębionym głosem roztoczyłem przed nim obraz życia, jakie go czeka, jeśli matka zrealizuje swój zamiar. Mówiłem, że nie będzie miał ojca ani farmy, o tym, jak będzie się czuł w znacznie większej szkole, o jego przyjaciołach (w większości znanych mu od najwcześniejszego dzieciństwa), których zostawi, o tym, jak w nowej szkole będzie musiał wywalczyć sobie pozycję wśród obcych, wyśmiewających się z niego i przezywających go wsiowym kmiotkiem. Gdyby natomiast, powiedziałem, udało się nam nie tylko zachować gospodarstwo, ale też jeszcze je powiększyć, na pewno dalibyśmy radę spłacić kredyt w banku do 1925 roku, a potem żylibyśmy szczęśliwie bez długów i wdychalibyśmy świeże powietrze, zamiast patrzeć na flaki świń spływające od świtu do nocy strumieniem, który teraz był jeszcze czysty.
— Co wolisz w takim razie? — zapytałem, opowiedziawszy mu to wszystko z największymi szczegółami.
— Chcę zostać tu z tobą, tato — odparł. Łzy płynęły mu po policzkach. — Dlaczego ona musi być taką… taką…
— No, dalej — zachęciłem go. — Słowa prawdy nigdy nie są przekleństwem, synu.
— Taką zdzirą!
— Bo taka jest większość kobiet — odrzekłem. — To część ich natury, której nie da się wykorzenić. Pytanie brzmi jednak, co mamy zamiar z tym zrobić.
Ale tymczasem Przechera we mnie dawno już pomyślał o starej studni za oborą, skąd czerpaliśmy wodę dla inwentarza, płytkiej i zamulonej — głębokiej jedynie na trochę ponad pół metra i tylko niewiele pojemniejszej od beczki na deszczówkę. Pozostawał jednak problem, jak przybliżyć mu to rozwiązanie. Bo musiałem to zrobić, tego się na pewno domyślacie … czytaj dalej